"Velo-droom" De geschiedenis van het baanwielrennen in België van 18(Bert Moeyaert).
In 1990 bestond het baanpubliek globaal genomen (zesdaagsen en meetings in het Gentse Kuipke) voor.1 uit arbeiders, voor 12 uit zelfstandigen en voor.6 uit lagere middenkaders.Het was immers niet in wedstrijden als de Ronde van Vlaanderen dat renners zich van hun levensonderhoud konden voorzien, maar wel op de wielerbanen.De familie van een een widow ' s guide to sex wielrenner zag maar al te goed in dat enkel deze opofferingen de sociale promotie van hun gezinslid kon mogelijk maken.Terwijl iedere sporter over het algemeen veel belang hecht om na een inspanning voldoende uit te rusten, moest een deelnemer aan een zesdaagse het lange tijd doen met een minimum aan slaap.Bij mij is mijn fantasie dus uitgekomen, en heb alleen spijt dat ik mijn vrouw nooit eerder heb gevraagd.Natuurlijk at de renner meer dan vlees alleen: veel aandacht ging er bijvoorbeeld naar groenten, vaak van eigen teelt, zoals bruine bonen bijvoorbeeld of men maakte een stamppotje.Oorspronkelijk waren de bezoekers afkomstig uit de burgerij.243 Interview met Etienne De Wilde, 27 november 2002.De mobiliteit van de gewone man verbeterde sterk.
Zij / hij werd Europees kampioene in 1931.
De mens zocht altijd al naar mengsels en brouwsels waarmee hij zijn fysieke grenzen kon verleggen, de geest verruimen of de pijn verzachten.Bij haar beste prestaties haalde ze net de top tien niet.; holt, Sport, 81-82.; mortelmans, Vlaanderen, 111.190 nelissen, Het sociaal statuut,.De uitleg is zeer belangrijk en zijn betekenis minstens twee keer zo krachtig als die van een normale droom.Ze zouden zelfs clubs oprichten, maar in de jaren 1890 was het nog te vroeg.Daarbij kwam nog eens dat de renners het moesten doen met de magere oorlogsrantsoenen.

Reactie m haens, Op 00:39.
De sponsors interesseren zich evenmin voor het baanwielrennen.


[L_RANDNUM-10-999]